… over Thé Lau, wereldmuziek, taalspelletjes, de Koopjeskrant én over zichzelf!

20 februari ’05 was een dag om niet snel te vergeten. Brussel werd overrompeld door een legertje Amerikaanse agenten die de veiligheid van hun president moesten garanderen. Maar waar wij op doelen: ook de gemeente Brecht ontving hoog bezoek, anders dan in onze hoofdstad zelfs graag gezien bezoek. Morabezza - de winnaar van One Night Unplugged ’04, weet je nog wel? - speelde er voor een uitverkocht Gemeenschapscentrum. Na het optreden zijn de reacties unaniem positief. “Dat was de eerste keer dat iemand me vroeg om onze cd te handtekenen”, vertrouwt percussioniste Katrien me toe bij het tafeltje van de cd-verkoop.
En het zal de laatste keer niet zijn: Radio 1 geeft Morabezza ondertussen de nodige airplay en ook de vzw “De Kleine Avonden” (een project dat het Nederlandstalige lied wil promoten) geeft de groep een duwtje in de rug. En het houdt niet op: op 9 april ‘05 spelen Wim, Katrien en Contra-Wim ook nog eens in het voorprogramma van Thé Lau, in’t Bruggeske. Tijd voor een dubbelinterview!

“Morabezza” is een Portugese term die staat voor “het gevoel dat je bent waar je moet zijn”, hoe zijn jullie op die naam gekomen?

Katrien: Het begrip hebben we leren kennen via de Kaapverdische zangeres Cesaria Evora, die “Morabezza” geregeld in haar teksten aanhaalt. In onze muziek zitten zowel geluk (“morabezza”) als melancholie (“saudade”), net zoals in het leven, maar we zoeken toch vooral naar de "morabezza". “Het gevoel dat je gevonden hebt wat je zocht”: onze muziek heeft ons ook als koppel bij elkaar gebracht.
Wim: De naam mocht ook wel exotisch klinken, vonden we. Er zitten ontegensprekelijk invloeden uit de wereldmuziek in wat we doen en daar wilden we ook naar verwijzen, zonder dat mensen daarom onmiddellijk zouden denken dat we uitsluitend wereldmuziek brengen.

Jullie bestaan nog maar sinds 2003 en hebben in een vrij korte periode toch al een indrukwekkende weg afgelegd …

Wim: Binnenskamers goed voorbereid! Eigenlijk onbewust, want we kennen elkaar toch al van ’97 via een zoekertje: “drumster zoekt groep” …
Katrien: … in de Koopjeskrant! (lacht)
Wim: Dat was eigenlijk de eerste muzikale ervaring. We hebben toen een halfjaar opgetreden en dan heeft alles vijf jaar stil gelegen. Uiteindelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan en vanaf we weer met ons ding naar buiten kwamen, ging het plots allemaal redelijk snel.

Hadden jullie een jeugdidool of hoe zijn jullie in dat specifieke cabaret / luisterlied / wereldmuziek-genre terechtgekomen?

Wim: Goh, een jeugdidool … niet echt. Wat er wel al van jongs af aan in zit is de interesse voor wereldmuziek en dat ‘vormt’ je. “Je bent wat je eet”, zegt men wel eens. Wij kennen bijvoorbeeld geen twintig soorten rock- of popmuziek, maar voor vele andere mensen is wereldmuziek bij wijze van spreken ofwel salsa ofwel Afrikaanse muziek. Terwijl het veel meer is dan dat.
Katrien: Op Nederlandstalig vlak vinden we Raymond van het Groenewoud allebei heel inspirerend.
Wim: Da’s inderdaad iemand waar je van kan zeggen: “die heeft nummers geschreven die zeggen waar het op staat”. Vandaar ook onze keuze om in het Nederlands te zingen: dat is geen handicap, da’s een troef.